Friday, 30 October 2026

පණතයි ෆෝන් එකයි

මාලිමා ආණ්ඩුව දැනට ක්‍රියාත්මක වන 1979 අංක 48 දරන ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) අහෝසි කර, ඒ වෙනුවට නව ත්‍රස්තවාදය මර්දනය කිරීමේ පනතක් (Protection of the State from Terrorism – PSTA) හඳුන්වාදීමට යෝජනා කර තිබෙනවා.

පනත් කෙටුම්පත (Draft version එක)  ඕනෑම කෙනෙකුට ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තුවේ නිල වෙබ් අඩවියෙන් ලබාගෙන කියවන්න පුළුවන්.

දේශපාලන පක්ෂයක් ගැන ඇති විශ්වාසය මත නෙවෙයි, පනතේ ඇත්තටම ලියලා තියෙන්නේ මොනවාද කියලා කියවලා මේ ගැන තීරණය කරන එකයි වැදගත්.

අලුත් ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PSTA) ගැන කතා කරනකොට මම විශේෂයෙන් අවධානය යොමු කරන්නේ ත්‍රස්තවාදයට කිසිම සම්බන්ධයක් නැති අපි වගේ සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ට මේ පනත බලපාන්න පුළුවන් කොහොමද කියන කාරණයටයි.

බැලූ බැල්මට මේ පනත යටතේ ක්‍රියාමාර්ග ගන්නේ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් සම්බන්ධයෙන් විතරයි. ඒ ගැන ප්‍රශ්නයක් නැහැ. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමට නීති අවශ්‍යයි.

හැබැයි ප්‍රශ්නය පටන් ගන්නේ ත්‍රස්තවාදය කියන එක නිර්වචනය කරන තැනින්.

ත්‍රස්තවාදය කියන එක නිශ්චිත, පැහැදිලි රාමුවක් ඇතුළේ නිර්වචනය කරනවා වෙනුවට, සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ඇතැම් ක්‍රියාකාරකම් පවා ඒ යටතට ඇදගන්න පුළුවන් ආකාරයේ Grey Area එකක් මේ පනත් කෙටුම්පතේ ඉතිරි කරලා තියෙනවා.


කාටුන්කරුවන්අලුත් පනත් දැකපු ආකාරය. .සියලුම හිමිකම්.  කාටුනේ හිමිකම් අවන්ත ආටිගල  සතුය


අද ජංගම දුරකථනය කියන්නේ හුදෙක් දුරකථන ඇමතුම් ලබාගන්න උපකරණයක් නොවෙයි. අපේ පෞද්ගලික ඡායාරූප, පවුලේ සාමාජිකයන් සමඟ හුවමාරු කරන පණිවිඩ, බැංකු තොරතුරු, සෞඛ්‍ය තොරතුරු, දේශපාලන අදහස් සහ තවත් බොහෝ පෞද්ගලික දේවල් එහි තිබෙනවා.

ඒ නිසා කෙනෙකුගේ ජංගම දුරකථනය පරීක්ෂා කිරීම කියන්නේ ඔහුගේ සාක්කුව පරීක්ෂා කිරීමකට වඩා බොහෝ දුර යන දෙයක්.

පනතේ 20 වැනි වගන්තියෙන් කියන්නේ මොකක්ද?

යෝජිත PSTA පනත් කෙටුම්පතේ 20(1) වගන්තිය අනුව, එම පනත යටතේ වරදක් සිදුවී ඇති බවට සාධාරණ සැකයක් පවතින අවස්ථාවක පොලිස් නිලධාරියකුට සැකකරුවකු නවතා සෝදිසි කිරීමටත්, ප්‍රශ්න කිරීමටත්, ඇතැම් ස්ථානවලට ඇතුළු වී සෝදිසි කිරීමටත් බලය ලබාදී තිබෙනවා.

එම වගන්තියේ (d) ඡේදය අනුව, පනත යටතේ සිදුවන වරදකට සම්බන්ධ බවට සාධාරණ සැකයක් ඇති ලේඛනයක් හෝ වෙනත් භාණ්ඩයක් පොලිස් භාරයට ගැනීමටත් හැකියාව තිබෙනවා.

මෙහිදී ජංගම දුරකථනයක් එවැනි භාණ්ඩයක් ලෙස සැලකීමට හැකි අවස්ථා තිබිය හැකියි. නමුත් මෙතැන තමයි මට තිබෙන ප්‍රධාන ගැටලුව, සාධාරණ සැකයක් කියන්නේ මොකක්ද? එය තීරණය කරන්නේ කවුද? ඒ තීරණය වැරදි නම් පුරවැසියාට ලැබෙන ආරක්ෂාව මොකක්ද?

සාධාරණ සැකය කියන්නේ නිලධාරියකුට හිතෙන ඕනෑම දෙයක් නොවෙයි. එයට වාස්තවිකව පැහැදිලි කළ හැකි පදනමක් තිබිය යුතුයි.

එහෙත් නීතියෙන් පුළුල් බලතල ලබාදෙන විට, එම බලතල ප්‍රායෝගිකව භාවිත කරන ආකාරයත් ඉතා වැදගත් වෙනවා.

විශේෂයෙන්ම ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ නිර්වචනය පුළුල් හෝ අපැහැදිලි නම්, එම නිර්වචනය මත පදනම් වන සෝදිසි කිරීමේ බලතලත් අනවශ්‍ය ලෙස පුළුල් වීමේ අවදානමක් තිබෙනවා

තවත් අවන්තගෙ කාටුන් එකක්. 



එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කාර්යාලය කියන්නේ මොකක්ද?

2026 ඔක්තෝබර් 13 වැනිදා නිකුත් කළ විශ්ලේෂණයේදී එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය (OHCHR) මේ කාරණය පිළිබඳ විශේෂ අවධානයක් යොමු කර තිබෙනවා.

ඔවුන් පෙන්වා දෙන්නේ PSTA 20 වැනි වගන්තිය යටතේ පොලිසියට ලබාදෙන සෝදිසි කිරීමේ සහ දේපළ භාරයට ගැනීමේ බලතල සඳහා ප්‍රමාණවත් පූර්ව අධිකරණ අවසරයක් හෝ අධීක්ෂණයක් අනිවාර්ය කර නොමැති බවයි.

ඒ නිසා පුද්ගලයන්ගේ පෞද්ගලිකත්වයට අනවශ්‍ය ලෙස මැදිහත් වීමේ අවදානමක් පවතින බව ඔවුන් පෙන්වා දෙනවා.

OHCHR යෝජනා කරන්නේ මෙවැනි ආක්‍රමණශීලී සෝදිසි කිරීම් සඳහා සාමාන්‍ය රීතිය ලෙස අධිකරණ වරෙන්තුවක් අවශ්‍ය කළ යුතු බවයි.

ත්‍රස්තවාදී අපරාධයක් විමර්ශනය කිරීමේදී ජංගම දුරකථනවල ඇති තොරතුරු වැදගත් සාක්ෂි විය හැකි බව අප පිළිගත යුතුයි.

ඒ නිසා එවැනි තොරතුරු කිසිදු අවස්ථාවක පරීක්ෂා කළ නොහැකි බව පැවසීම ප්‍රායෝගික නැහැ. නමුත් එම බලය භාවිත කිරීමට පැහැදිලි නීතිමය සීමා තිබිය යුතුයි.
විශේෂයෙන් දුරකථනයක ඇති පෞද්ගලික පණිවිඩ, ඡායාරූප, සම්බන්ධතා සහ අනෙකුත් දත්ත පරීක්ෂා කිරීමට පෙර, සාමාන්‍ය රීතිය ලෙස ස්වාධීන අධිකරණ අවසරයක් ලබාගැනීම වඩා සුදුසුයි.

හදිසි අවස්ථාවල ව්‍යතිරේක අවශ්‍ය විය හැකියි. නමුත් ඒවාටත් පැහැදිලි සීමා සහ පසුව අධිකරණ පරීක්ෂාවක් තිබිය යුතුයි.

ඒ වගේම පරීක්ෂා කළ හැකි දත්ත මොනවාද, ඒවා භාවිත කළ හැක්කේ කුමන අරමුණකටද, කොපමණ කාලයක් රඳවා තබාගත හැකිද සහ අදාළ නොවන පෞද්ගලික තොරතුරු ආරක්ෂා කරන්නේ කෙසේද යන්නත් නීතියෙන් පැහැදිලි කළ යුතුයි.

මට මෙතැන තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය තමයි, පොලිසිය තමන්ට දැනටමත් තියෙන බලතල පවා ඇතැම් අවස්ථාවල කිසිම වගවීමක් නැතිව අවභාවිත කරන රටක, තවත් මෙවැනි පුළුල් බලතල ලබාදීම කොතරම් ආරක්ෂිතද කියන එක.

එහෙම රටක පොලිසියට උද්ඝෝෂණ සීමා කරන්න, පුද්ගලයන් සෝදිසි කරන්න, පෞද්ගලික දේපළ භාරයට ගන්න තවත් පුළුල් බලතල දෙනකොට අපි දෙපාරක් හිතන්න ඕනේ නැද්ද?




Saturday, 24 October 2026

සිංහයා ඇහැරුණා.....

ක්‍රිකට් පිටියේ විස්මිත හඹා යෑමක්, බිඳවැටුණු බලාපොරොත්තු සහ නැවත අවදි වූ ජාතියක ක්‍රිකට් උන්මාදය ගැන මගේ සිතුවිලි.

මේ සතියේ මගේ බ්ලොග් අඩවියට ලියන්න හිතාගෙන හිටියේ වෙනත් මාතෘකාවක් ගැනයි. ඒ වෙනුවෙන් යම් යම් අදහසුත් හිතේ ගොඩනැගෙමින් තිබුණා. ඒත් අපේ ක්‍රිකට් කොල්ලෝ එංගලන්තයට එරෙහිව කළ ඒ විස්මිත හඹා යෑමෙන් පස්සේ, ඒ සියලු සැලසුම් පැත්තකට දාන්න මට සිද්ධ වුණා.

ඇත්තටම මේ වගේ තරගයක් දැක්කට පස්සේ ඒ ගැන නොලියා ඉන්නේ කොහොමද?

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ සමහර ජයග්‍රහණ තියෙනවා, තරගය අවසන් වුණාම ඒවාත් අවසන් වෙනවා. තවත් සමහර ජයග්‍රහණ තියෙනවා, තරගය අවසන් වුණාට පස්සෙයි ඒවා අපේ හිත්වල ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්නේ.

මට හිතෙන්නේ මේ ජයග්‍රහණය අයිති වෙන්නේ ඒ දෙවැනි කාණ්ඩයටයි.

තවත් අවුරුදු විස්සකින්, තිහකින් වුණත් අපි මේ තරගය ගැන කතා කරාවි. එදා පිටියේ සිදුවුණු දේවල් නැවත නැවතත් මතක් කරාවි.

ඒ තරමටම මේක අපූරු ක්‍රිකට් තරගයක්.

ක්‍රිකට් කියන්නේ අපට ක්‍රීඩාවක් විතරක් නෙවෙයි!

ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රිකට් කියන්නේ හුදෙක් පිත්තකින් පන්දුවකට පහර දෙන ක්‍රීඩාවක් විතරක් නෙවෙයි.

ඒක අපේ සමාජයේ ගැඹුරටම මුල් බැසගත් සංස්කෘතික බැඳීමක්.

ආර්ථික ප්‍රශ්න, දේශපාලන අර්බුද, ජීවන වියදම, රැකියාවේ පීඩනය, පවුලේ ප්‍රශ්න ,  මේ හැම දෙයක්ම මැද ජීවත් වෙන සාමාන්‍ය ශ්‍රී ලාංකිකයාට ක්‍රිකට් කියන්නේ මොහොතකට හරි ඒ සියල්ල අමතක කරන්න පුළුවන් අපූරු අවකාශයක්.

ඉස්සර තරඟයක් තියෙන දවසට රටේ මිනිස්සු වෙනස් වෙනවා. කඩේක තේ බොන මිනිස්සුත්, කාර්යාලයක වැඩ කරන මිනිස්සුත්, බස් එකක ගමන් කරන මිනිස්සුත්, ගෙදර රූපවාහිනිය ඉස්සරහ වාඩිවෙලා ඉන්න මිනිස්සුත් එකම දෙයක් ගැන කතා කරන්න පටන් ගන්නවා.

ඒ අපේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම ගැන.ඒ මොහොතේ දේශපාලන පක්ෂ, සමාජ තරාතිරම්, ආර්ථික වෙනස්කම් වැදගත් නැහැ.හැමෝගෙම ප්‍රාර්ථනාව එකයි.

අපේ කොල්ලෝ දිනන්න ඕනෑ!

සමහර විට ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව, ශ්‍රී ලංකාවට කරන ලොකුම සේවය තරග දිනන එකම නෙවෙයි. අපිට සතුටු වෙන්න හේතුවක් ලබාදීම තමයි ලොකුම සේවය. 

අපේ රටේ ක්‍රිකට් ජයග්‍රහණයකට තිබෙන සමාජ බලපෑම කොතරම් විශාලද කියනවා නම්, සමහර වෙලාවට මට මෙහෙමත් හිතෙනවා.

රටේ අර්බුද උත්සන්න වූ සමහර කාලවල අපේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම දිගින් දිගටම ජයග්‍රහණය කළා නම්, මිනිස්සුන්ගේ සාමූහික මානසිකත්වය මීට වඩා වෙනස් වෙන්න ඉඩ තිබුණා නේද?

සමහර විට ඒ සතුටත්, ජාතික අභිමානයත්, දෛනික පීඩනයෙන් ලැබෙන තාවකාලික නිදහසත් සමාජයේ නොසන්සුන්තාව යම් තරමකට හෝ අඩු කරන්න තිබුණා.

එයින් අදහස් වෙන්නේ ක්‍රිකට් ජයග්‍රහණයකින් ආර්ථික අර්බුදයක් විසඳන්න පුළුවන් කියන එක නෙවෙයි. එහෙමත් නැත්නම් ජනතාවගේ සාධාරණ අරගලයක් ක්‍රිකට් තරගයකින් නවත්වන්න පුළුවන් කියන එකත් නෙවෙයි.

නමුත් මිනිසුන්ගේ සාමූහික මනෝභාවයට ක්‍රීඩාවකින් ඇති කළ හැකි බලපෑම අපි අවතක්සේරු කරන්න හොඳ නැහැ.

සමහර විට රටකට අවශ්‍ය වෙන්නේ ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් පමණක් නොවෙයි. ඒ ප්‍රශ්නවලට මුහුණ දෙන්න අලුත් බලාපොරොත්තුවකුත් අවශ්‍යයි.

ක්‍රිකට්වලට ඒ බලාපොරොත්තුව අවදි කරන්න පුළුවන්.


හැරී බෲක් — ප්‍රතිවාදියෙක් වුණත් මා ගරු කරන පිතිකරුවෙක්

හැරී බෲක් කියන්නේ මා ඉතාම ප්‍රිය කරන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක්.

ඇත්තටම ඔහුගේ පිතිකරණ හැකියාවට මම දක්වන්නේ විශාල ගෞරවයක්.

ඔහුගේ අතේ තියෙන පිත්ත සාමාන්‍ය ක්‍රිකට් පිත්තක් විතරක් නෙවෙයි කියලයි මට හිතෙන්නේ.අවශ්‍ය වෙලාවට ඒක හැන්දක් කරගන්නත්, පිහියක් කරගන්නත්, කිනිස්සක් කරගන්නත් ඔහුට පුළුවන්!

ඒ කියන්නේ පිට්ටනියේ ඕනෑම දිශාවකට, ඕනෑම ආකාරයක පහරක් එල්ල කිරීමේ අපූරු හැකියාවක් ඔහුට තියෙනවා.

සාම්ප්‍රදායික පිතිකරණයේ අලංකාරයත්, නූතන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ නිර්මාණශීලීත්වයත් එකට මුසු කරගත් ක්‍රීඩකයෙක් විදියටයි මා ඔහුව දකින්නේ.

එදා ඔහු ලකුණු 202ක් රැස් කළ විට මට ඇතිවුණේ ප්‍රතිවාදී ක්‍රීඩකයකු ගැන කෝපයක් නෙවෙයි.

විස්මයක්!

ඒ වගේ ඉනිමක් අගය නොකර ඉන්න සැබෑ ක්‍රිකට් ලෝලියකුට පුළුවන්ද?

නමුත් ඔහුගේ ඒ විශිෂ්ට පිතිහරඹයෙන් පස්සේ අප ඉදිරියේ තිබුණු ලකුණු 429ක ඉලක්කය දුටු විට නම්, ශ්‍රී ලංකාවට මේ තරගය ජයගත හැකි බවක් මට සිතුණේ නැහැ.

කුසල් මෙන්ඩිස් දැවී ගිය මොහොතේ...

මෙවැනි දැවැන්ත ඉලක්කයක් හඹා යන්න නම් කුසල් මෙන්ඩිස්ගේ ප්‍රහාරාත්මක පිතිකරණය අත්‍යවශ්‍යයි කියන මතයේ තමයි මා හිටියේ.

කුසල් කියන්නේ තරගයක ස්වභාවය ඉතා ඉක්මනින් වෙනස් කරන්න පුළුවන් පිතිකරුවෙක්.

නමුත් ඔහු එකම පන්දුවකටවත් මුහුණ නොදී දියමන්ති බිංදුවකට (ඒක ගෝල්ඩන් ඩක් එකක් නෙමෙයි. )  ගිය මොහොතේ මගේ බලාපොරොත්තු බොහෝ දුරට අවසන් වුණා.

ලකුණු 429ක්!

ඒකත් කුසල් මෙන්ඩිස් නැතිව!මේක කොහොම කරන්නද? . නමුත් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ සුන්දරත්වය තියෙන්නේත් මෙතැනයි.

අපි තරගය අවසන් කියලා හිතන මොහොතේම සමහර විට තරගයේ අපූරුම කතාව ආරම්භ වෙනවා.

එදා සිදුවුණේත් ඒකමයි.

ලකුණු ලබාගැනීමේ පිපාසාව — මා මෙතෙක් සොයමින් සිටි Intent එක

මීට පෙර මා ලියූ ක්‍රිකට් විචාරයකත් ශ්‍රී ලංකා පිතිකරුවන්ගේ පිතිකරණයේ තිබිය යුතු Intent එක ගැන කතා කළා.

ඒ කියන්නේ ලකුණු ලබාගැනීමේ පිපාසාව.

මගේ අදහස අනුව නූතන සීමිත පන්දුවාර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ සාර්ථක පිතිකරුවකුට හොඳ තාක්ෂණයක් තිබීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නැහැ.

ඔහුට ලකුණු ලබාගැනීමට දැඩි උවමනාවක් තිබිය යුතුයි.ඒකෙන් අදහස් වෙන්නේ හැම පන්දුවකටම හයේ පහරක් ගහන්න උත්සාහ කිරීම නෙවෙයි.

පන්දු යවන්නාට තමන්ගේ රිද්මයට පන්දු යවන්න ඉඩ නොදීම, ලකුණු ලබාගැනීමේ අවස්ථා හඳුනාගැනීම, හිස් පන්දු අවම කිරීම සහ නිරන්තරයෙන් ලකුණු පුවරුව ක්‍රියාත්මක කිරීමයි.

එදා අවිශ්ක ප්‍රනාන්දු, පවන් රත්නායක, දසුන් ශානක සහ ජනිත් ලියනගේගේ පිතිකරණයේ මා දැක්කේ මෙන්න මේ ලක්ෂණයයි.

ඔවුන් ක්‍රීඩා කළේ පරාජය ප්‍රමාද කරන්න නෙවෙයි.

ඔවුන් ක්‍රීඩා කළේ තරගය ජයගන්නයි!

ඒ මානසිකත්වය තමයි මේ හඹා යෑමේ සැබෑ වෙනස.

පවන් රත්නායක — මගේ අදහස වෙනස් කළ පිතිකරුවා

පවන් රත්නායක ගැන මෙතැනදී විශේෂයෙන් කතා කරන්නම ඕනෑ.

ඇත්තටම මම ඔහුගේ පිතිකරණ තාක්ෂණයට එතරම් ප්‍රිය කළ ක්‍රිකට් ලෝලියෙක් නෙවෙයි.

ඔහුගේ පිතිකරණ විලාසය නූතන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට කොතරම් ගැළපෙනවාද කියන ප්‍රශ්නය මට තිබුණා.

නමුත් එදා ඔහුගේ ඉනිම දැක්කට පස්සේ මට ඔහු ගැන තිබුණු අදහස් නැවත සලකා බලන්න සිදුවුණා.

පවන් ලකුණු 130ක් රැස් කළා.ඒ ලකුණු 130ට වඩා මගේ අවධානය දිනාගත්තේ ඔහුගේ මානසික ඒකාග්‍රතාවයි.

ඔහු පෙන්වූ ඉවසීම, අධිෂ්ඨානය සහ පීඩනය යටතේ තමන්ගේ වගකීම ඉටු කිරීමේ හැකියාව අතිවිශිෂ්ටයි.

එක් අන්තයක් ආරක්ෂා කරගනිමින් අවිශ්ක සමඟත්, පසුව දසුන් සමඟත් ඉනිම ගොඩනැගීමට ඔහු දැක්වූ දායකත්වය අමතක කරන්න බැහැ.

විශේෂයෙන්ම එවැනි දැවැන්ත ඉලක්කයක් හඹා යන විට එක් අන්තයක ස්ථාවර පිතිකරුවකු සිටීම අනෙක් පිතිකරුවන්ට විශාල මානසික සහනයක්.

අවිශ්කගේත් දසුන්ගේත් ප්‍රහාරාත්මක පිතිකරණයට අවශ්‍ය පදනම නිර්මාණය වුණේ පවන්ගේ ඒ දායකත්වයත් එක්කයි.

අවසානයේ දැඩි ශාරීරික වෙහෙසක් මධ්‍යයේ ඔහුගේ ඉනිම නිමා වුණත්, ඒ වන විට ඔහු තරගයට කර තිබුණු සේවය අතිවිශාලයි.

පවන් මට නැවතත් මතක් කර දුන්නේ වැදගත් පාඩමක්.

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ දක්ෂතාව මනින්න අප කැමති පිතිකරණ තාක්ෂණය එකම මිනුම් දණ්ඩ කරගත යුතු නැහැ.

දසුන් ශානක — නිවැරදි මොහොතේ ගත් නිවැරදි තීරණයක්

දසුන් ශානක පිතිකරණ ලැයිස්තුවේ ඉහළට යැවීමට ගත් තීරණය මගේ අදහස අනුව ඉතාම නිවැරදි උපක්‍රමශීලී තීරණයක්.

දසුන් කියන්නේ තමන්ගේ පිතිකරණ රිද්මයට පැමිණීමට යම් කාලයක් අවශ්‍ය වන ක්‍රීඩකයෙක්.

ඔහු පිටියට පැමිණි සැණින්ම සෑම විටම තමන්ගේ උපරිම ප්‍රහාරාත්මක හැකියාව පෙන්වන පිතිකරුවෙක් නෙවෙයි.

නමුත් ඔහු තමන්ගේ රිද්මයට පැමිණි පසුව?

එතැනින් පස්සේ පන්දු යවන්නන්ට සිදුවන්නේ බොහෝ විට පන්දුව යන දිශාව බලාගෙන ඉන්නයි!

එදා දසුන් පන්දු 50කින් ලකුණු 97ක් ලබාගත්තා.හයේ පහරවල් අටක්! නමුත් ඒ ඉනිමේ සැබෑ වටිනාකම ලකුණු 97 තුළ පමණක් නැහැ.

දසුන්ට අවශ්‍ය කාලය ලබාදෙමින්, ඔහුගේ ප්‍රහාරාත්මක හැකියාව උපරිමයෙන් භාවිත කළ හැකි තත්ත්වයක් නිර්මාණය කිරීමත් මෙහිදී වැදගත් වුණා.

පවන් ඒ වන විට පිටියේ ස්ථාවර වී සිටීම දසුන්ට විශාල වාසියක් වුණා.

මේක හොඳ පිතිකරුවන් සිටීම පමණක් නොව, ඔවුන් නිවැරදි අවස්ථාවේ භාවිත කිරීම කොතරම් වැදගත්ද කියන එකටත් හොඳ උදාහරණයක්.

ජනිත් ලියනගේ — අප සොයමින් සිටි Finisher කෙනෙක්ද?

ජනිත් ලියනගේ ගැන මගේ අදහස තවත් විශේෂයි.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට කාලයක් තිස්සේ අවශ්‍යව තිබුණු දෙයක් තමයි පීඩනය යටතේ තරගයක් අවසන් කරන්න පුළුවන් විශ්වාසවන්ත පිතිකරුවෙක්.

එහෙමත් නැත්නම් හොඳ Finisher කෙනෙක්.

ජනිත් එදා පෙන්නුවේ තමන්ට ඒ භූමිකාව ඉටු කරන්න අවශ්‍ය හැකියාව තිබෙන බවයි.

ඔහුට පිටිය පුරා පහරවල් තියෙනවා.නමුත් ඒ හැකියාවටත් වඩා වැදගත් වුණේ අවසාන මොහොතේ ඔහු පෙන්වූ මානසික ශක්තියයි.

පන්දු 27කින් නොදැවී ලකුණු 61ක් ලබාගැනීම සාමාන්‍ය දක්ෂතාවක් නෙවෙයි.

විශේෂයෙන්ම ජයග්‍රහණයත් පරාජයත් අතර දෝලනය වන තරගයක අවසාන මොහොතේ එවැනි ඉනිමක් ක්‍රීඩා කිරීම අතිවිශිෂ්ටයි.

හොඳ Finisher කෙනෙක් කියන්නේ හයේ පහරවල් ගහන්න පුළුවන් ක්‍රීඩකයෙක් පමණක් නෙවෙයි.

ඔහුට තරගය කියවන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනෑ.

අවදානමක් ගත යුතු මොහොතත්, පන්දුවක් ආරක්ෂා කළ යුතු මොහොතත්, අනෙක් පිතිකරුවාට අවස්ථාව ලබාදිය යුතු මොහොතත් හඳුනාගන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනෑ.

ජනිත්ගේ ඒ ඉනිමෙන් මා දුටුවේ එවැනි පිතිකරුවකුගේ ලක්ෂණයි.

එක ඉනිමකින් ක්‍රීඩකයකුගේ අනාගතය තීරණය කරන්න බැරි වුණත්, ජනිත් ගැන අලුත් බලාපොරොත්තුවක් තබාගන්න මේ ඉනිම ප්‍රමාණවත්.

අසිත ප්‍රනාන්දු — එක ලකුණක වටිනාකම

මේ තරගයේ මගේ හිතට තදින්ම වැදුණු අවස්ථාවක් තමයි අවසාන පන්දුවාරයේ අසිත ප්‍රනාන්දු ලබාගත් ඒ එකම එක ලකුණ.

එංගලන්තයේ ජොෂ් ටංග් එක පිට එක කඩුලු දෙකක් දවාගෙන තිබුණා.

හැට්‍රික් පන්දුවට මුහුණ දෙන්න පැමිණියේ අසිත ප්‍රනාන්දු.

එක් පැත්තකින් එංගලන්තයට තරගය නැවත තමන්ගේ අතට ගැනීමේ අවස්ථාවක්.

අනෙක් පැත්තෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ ජයග්‍රහණය තවමත් පෙනෙන මානයේ.

එවැනි මොහොතක අසිත කළේ මොකක්ද?

ඔහු ඒ තීරණාත්මක පන්දුවෙන් තනි ලකුණක් ලබාගත්තා.

හැට්‍රික් අවදානමෙන් බේරුණා.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, අනෙක් අන්තයේ සිටි ජනිත් ලියනගේට නැවත පන්දුවට මුහුණ දීමේ අවස්ථාව ලබාදුන්නා.

ඊළඟ පන්දුවට ජනිත් එල්ල කළේ දැවැන්ත හයේ පහරක්!

තරගය අවසන්.

ශ්‍රී ලංකාව ජයග්‍රහණය කළා!

ලකුණු පුවරුවේ අසිත ප්‍රනාන්දුගේ නම ඉදිරියෙන් සටහන් වුණේ එකම එක ලකුණක් පමණයි.

නමුත් ඒ එක ලකුණ නොතිබුණා නම් ජනිත්ට ඒ මොහොතේ ජයග්‍රාහී හයේ පහර එල්ල කිරීමට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ නැහැ.

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ සමහර දායකත්වයන් ලකුණු සංඛ්‍යාවෙන් මනින්න බැහැ.

එදා අසිත ලබාගත්තේ එක ලකුණක් වුණාට, ඒ ලකුණේ වටිනාකම ලකුණු සියයකටත් වඩා වැඩියි.



තනි පුද්ගල විශිෂ්ටත්වය සහ සාමූහික විශිෂ්ටත්වය

මේ තරගයේ මා දුටු තවත් අපූරුම කාරණයක් තියෙනවා.

එක් පැත්තක හැරී බෲක්.

ලකුණු 202ක් රැස් කළ අතිවිශිෂ්ට පිතිකරුවෙක්.

අනෙක් පැත්තේ ශ්‍රී ලංකාව.

පවන්ගේ ලකුණු 130.

අවිශ්කගේ ලකුණු 97.

දසුන්ගේ ලකුණු 97.

ජනිත්ගේ නොදැවුණු ලකුණු 61.

අසිතගේ එකම එක ලකුණ.

මේ සියලු දායකත්වයන් එකතු වෙලා තමයි එදා ඒ දැවැන්ත ඉලක්කය හඹා ගියේ.

අපි ආදරය කළ ක්‍රිකට් ආයෙත් ඉපදිලාද?

අවසානයේ මට කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි.

ලකුණු 429ක දැවැන්ත ඉලක්කයක් හඹා ගිය මේ අපූරු ජයග්‍රහණයත් එක්ක මට දැනුණේ අපි කාලයක් තිස්සේ හොයමින් හිටපු අපේ ක්‍රිකට් ආයෙත් ඉපදිලා වගේ හැඟීමක්.

ඒ අර්ජුනලාගේ, අරවින්දලාගේ කාලයේ අපි ආදරය කළ, අපි උපරිමයෙන් රසවිඳපු ක්‍රිකට්.

එක පිට එක කඩුලු වැටුණත් සටන අත් නොහරින, ඉදිරියේ තියෙන්නේ කොතරම් දැවැන්ත ඉලක්කයක් වුණත් ඒ දිහා බලා බය නොවෙන, අවසන් පන්දුව දක්වාම ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් සටන් කරන ක්‍රිකට්.

එදා අපේ කණ්ඩායමේ තිබුණේ දක්ෂතාව විතරක් නෙවෙයි. ඒ තුළ අධිෂ්ඨානය තිබුණා. ආත්ම විශ්වාසය තිබුණා. එකිනෙකා වෙනුවෙන් සටන් කිරීමේ හැඟීම තිබුණා. ඒ සියල්ලටම වඩා ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් දැවෙන පිපාසාවක් තිබුණා.

අපි කාලයක් තිස්සේ අපේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමෙන් බලාපොරොත්තු වුණේ මෙන්න මේ දේ නේද?

එක ජයග්‍රහණයකින් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ සියලු ප්‍රශ්න විසඳුණා කියලා මම කියන්නේ නැහැ. ඒ වගේම එක තරගයකින් අපේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ අනාගතය ගැන අනාවැකි කියන්නත් බැහැ.

නමුත් මේ තරගය මට නැවතත් බලාපොරොත්තුවක් දුන්නා.

අපි කාලයක් තිස්සේ ආදරය කළ, අපිව සතුටින් උමතු කළ, පරාජය පෙනි පෙනීත් සටන අත් නොහැරපු ඒ ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ආයෙත් ඉපදිලාද?

මම දන්නේ නැහැ.

නමුත් එහෙම හිතන්න තරම් ලස්සන හේතුවක් මේ කොල්ලෝ අපට දීලා තියෙනවා.

ඉතින් මම මේ ඓතිහාසික ජයග්‍රහණයේ සතුට උපරිමයෙන් විඳිනවා.

ඔබත් විඳින්න!

මොකද මේ වගේ ජයග්‍රහණ හැමදාම දකින්න ලැබෙන්නේ නැහැ.

Friday, 9 October 2026

“ෂ්! ෂ්!” — නිශ්ශබ්ද වෙන්නද, නැත්නම් බය වෙන්නද?

අද 'අද' පුවත්පතේ පළවූ අවන්තා ආටිගලගේ කාටූනය දැක්කම මට හිතුණේ මේ ගැන වචන කිහිපයක් ලියන්න ඕනෑ කියලයි. අවන්ත කියන්නේ රූප කිහිපයකින්, ඉතාම සියුම් උපහාසයකින්, දිග දේශපාලන විග්‍රහයකින් කියන්න බැරි තරම් දේවල් කියන්න පුළුවන් කාටූන් ශිල්පියෙක්.

සියලුම හිමිකම් අවන්ත ආටියගල සහ අද පුවත්පත සතුය


අවන්තගේ මේ කාටූනය බැලූ බැල්මටම මතු කරන පණිවිඩය තමයි, ජනතාව මුහුණ දෙන ආර්ථික ප්‍රශ්නවලින් ඔවුන්ගේ අවධානය වෙනතකට යොමු කරලා, අත්අඩංගුවට ගෙන හිර කරලා ඉන්න මිනිස්සු දිහා බලලා සතුටු වෙන්න කියන එක.


“උඹලට බඩ පිරෙන්න කන්න නැති වුණාට කමක් නෑ. හරියට අඳින්න පලඳින්න නැති වුණාටත් කමක් නෑ. ජීවන වියදම දරාගන්න බැරි වුණාටත් කමක් නෑ. ඔය ආර්ථික ප්‍රශ්න ගැන කෑගහන්නේ නැතුව, මෙන්න මම හිර කරලා තියෙන මිනිස්සු දිහා බලලා සතුටු වෙයල්ලා!”



කූඩුව තල්ලු කරන නායකයා

කාටූනයේ ප්‍රධාන චරිතය අනුර කුමාර දිසානායක බව හඳුනාගන්න අපහසු නැහැ. 

දැන් බලන්න කූඩුව තල්ලු කරන අනුරගේ පෙනුම.
කාලයක් නිර්ධන පන්තියේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි, ඩබල් පොකට් කමිසයෙ සහෝදරයා, දැන්  හොඳින් ඇඳ පැළඳගෙන, උස අඩි සහිත සපත්තු දෙකකුත් දාගෙනයි.

අවන්ත අනුරට උස අඩි සහිත සපත්තු දෙකක් අන්දවා තිබීමත් අහම්බයක්ද කියලා හිතෙනවා.

පාර්ලිමේන්තුවේදී අනුර ගැන කියවුණු “පොඩි මිනිහා” කතාවත් මෙතැනට සම්බන්ධ කරලා බලන්න පුළුවන්. පොඩි මිනිහෙක් තමන්ගේ සැබෑ උසට වඩා ලොකුවට පෙනී සිටින්න උත්සාහ කරන ආකාරයද අවන්ත මේ පෙන්වන්නේ? එහෙම නම් මේ සපත්තු දෙකෙන් නිරූපණය වෙන්නේ ශාරීරික උස විතරක් නෙමෙයි. බලය ලැබීමෙන් තමන්ට හිමිවුණු දේශපාලන උසත්, ඒ උස පෙන්වීමට දරන උත්සාහයත් වෙන්න පුළුවන්. 

අනෙක් පැත්තේ ඉන්න මිනිසා දිහා බලන්න.ඉරුණු කමිසයක්. කෙට්ටු වෙලා ඇතුළට ගිය බඩක්. කකුල් දෙකට දාගෙන තියෙන්නේ පරණ බාටා සෙරෙප්පු දෙකක්.

මේ දෙන්නා අතර තියෙන වෙනස තමයි කාටූනයේ මට පෙනෙන තවත් ප්‍රබල උපහාසයක්.මෙතැන ප්‍රශ්නය නායකයෙක් හොඳ සපත්තු දාගැනීම නෙමෙයි. එහෙම සරල විවේචනයක් කරන එකත් සාධාරණ නැහැ.

නිර්ධන පන්තිය වෙනුවෙන් දේශපාලනය කළ නායකයා බලයට පත්වුණාට පස්සේ, ඔහු නියෝජනය කරනවා කියූ නිර්ධන පන්තියේ මිනිසාගේ ජීවිතය කොතරම් දුරට වෙනස් වෙලාද?

“ෂ්! ෂ්!” — නිශ්ශබ්ද වෙන්නද, නැත්නම් බය වෙන්නද?

මේ කාටූනයේ මට නම් වඩාත්ම සිත්ගන්නා දේ අනුර කුමාර දිසානායකගේ මුවින් පිටවන “ෂ්! ෂ්!” කියන හඬයි. ඒ පුංචි හඬ ඇතුළේ අවන්තා දේශපාලන පණිවිඩ දෙකක් සඟවලා තියෙනවා කියලා මට හිතෙනවා.

පළමුවැන්න තමයි, “ඔය ආර්ථික ප්‍රශ්න ගැන කතා කරන එක නවත්තලා, මෙන්න මම හිර කරලා තියෙන මිනිස්සු දිහා බලලා චූන් වෙයල්ලා!” කියන එක.

ජීවන වියදම, දුප්පත්කම, ආදායම් ප්‍රශ්න ගැන කතා කරනවා වෙනුවට අත්අඩංගුවට ගත් පුද්ගලයන් ගැන කතා කරමින් දේශපාලන තෘප්තියක් ලබන්න කියන උපහාසාත්මක පණිවිඩයක් එතැන තියෙනවා.

දෙවැනි අර්ථය ඊටත් වඩා බරපතළයි.

“මෙන්න බලපල්ලා, මම මේ අයව හිර කරලා තියෙනවා. උඹලත් වැඩිය කෑගහන්න එපා!”

ඒ කියන්නේ කූඩුව ප්‍රදර්ශනය කරන්නේ ඇතුළේ ඉන්න අය ගැන පමණක් කතා කරන්න නෙමෙයි. කූඩුවෙන් පිටත ඉන්න අයටත් අනතුරු ඇඟවීමක් කරන්නයි.

මේ විදිහට කියවද්දී කූඩුව දේශපාලන සංදර්ශනයක සංකේතයක් වගේම, බිය ගැන්වීමේ සංකේතයක් බවටත් පත්වෙනවා.

අවන්තාගේ “ෂ්! ෂ්!” කියන පුංචි හඬට මේ තරම් ලොකු දේශපාලන අර්ථයක් දෙන්න පුළුවන් වීම තමයි මට නම් මේ කාටූනයේ තියෙන විශේෂත්වය.

මේ කාටූනයේ අවන්තා ඉතාම සියුම් විදිහට මතු කරන තවත් කාරණයක් තියෙනවා. ඒ තමයි හිර කූඩුවේ සිටින මිනිසුන්ගේ ඇස්වල වෙනස.

සමහරුන්ගේ ඇස් වටා කළු කරලා තියෙනවා. තවත් සමහරුන්ගේ එහෙම නැහැ. මට හිතෙන්නේ මේක අහම්බෙන් ඇඳපු දෙයක් නෙමෙයි.

එයින් සංකේතවත් කරන්නේ ඇත්තටම වැරදි කළ පුද්ගලයන් අතරට, හුදෙක් දේශපාලන සංදර්ශනයක් වෙනුවෙන් අත්අඩංගුවට ගත් නිර්දෝෂී පුද්ගලයනුත් එකතු කරලා තියෙනවා කියන විවේචනය වෙන්න පුළුවන්.


Tuesday, 6 October 2026

බ්ලොග් කමෙන්ට්, ආර්ථිකේ සහ ක්‍රිකට්

අද මේ සටහන ලියන්න හිතුණේ තවත් බ්ලොග් සටහනකට මම දාපු කමෙන්ට් එකක් නිසා.

“ඉකොනොමැට්ටා” බ්ලොග් එකේ ලංකාවට 2027 ඉඳන් ඉදිරියට ගෙවන්න තියෙන ස්වෛරී බැඳුම්කර ණය ගැන හොඳ විස්තරයක් දාලා තිබුණා. විශේෂයෙන්ම ඉදිරි අවුරුදුවල ගෙවීමට නියමිත මුදල් කොපමණද, ඒවා කාලයත් එක්ක බෙදී යන්නේ කොහොමද කියන දත්ත ටික එක තැනකට එකතු කරලා ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා.  

මේ වගේ දත්ත බැලූ බැල්මට හොයාගන්නත් ලේසි නැහැ. තැන් තැන්වල තියෙන තොරතුරු හොයලා, එකතු කරලා, තේරුම් ගන්න පුළුවන් විදිහකට ඉදිරිපත් කරන්නත් සෑහෙන මහන්සියක් යනවා. ඒ මහන්සිය අරගෙන මේ තොරතුරු ටික අපට බලන්න එක තැනකට ගෙනාපු economtta.   බ්ලොග්කරුට ඒ ගෞරවය මුලින්ම දෙන්න ඕනේ.

බොහෝ දෙනෙක් අතර ස්වෛරී බැඳුම්කර ආපසු ගෙවීම, විදේශ සංචිත, නැවත ණය ගැනීම සහ IMF වැඩසටහන අතර සම්බන්ධය ගැන යම් වැරදි අවබෝධයක් තියෙනවා කියල මට හිතෙනවා.

ඒ ගැන මගේ අදහස මම එතැන කමෙන්ට් එකක් විදිහට ලිව්වා. ලියලා ඉවර වුණාම හිතුණා, කමෙන්ට් එකක් ඇතුළේ හිරකරලා තියන්නෙ නැතුව ඒ අදහස  වෙනම සටහනක් විදිහට මේ බ්ලොග් එකේ පළ කිරීම  වටිනවා කියලා.

ඔන්න එහෙනම් ඒ කමෙන්ට් එක. ක්‍රිකට් වලටත් පොඩ්ඩක් සම්බන්ධ කලා. .

//

අපේ ගොඩක් දෙනා අතර තියෙන වැරදි අවබෝධයක් තමයි, අපි දැන් ඩොලර් සංචිත එකතු කරගෙන ඉන්නේ ඉස්සරහට තියෙන ස්වෛරී බැඳුම්කර ණය ඔක්කොම ඒ සංචිතයෙන් අරගෙන ගෙවන්න කියන එක.

කාරණය එච්චර සරල නැහැ.

අපේ රාජ්‍ය මූල්‍ය තත්ත්වය තවමත් තියෙන්නේ විශාල ණය බරක් යටතේ. මෑත වසරවල රාජ්‍ය ආදායමෙන් අතිවිශාල කොටසක් ණයවල පොලී ගෙවීමටම වැය වෙලා තියෙනවා. ඒ අතරම කල්පිරෙන දේශීය සහ විදේශීය ණය principal එකත් manage කරන්න ඕනේ.

ඒ නිසා රටකට හැම කල්පිරෙන ණයක්ම තමන්ගේ ආදායමෙන් හෝ මහ බැංකුවේ සංචිත කඩාගෙන ගෙවමින් යන්න බැහැ. Sovereign debt management එකේ සාමාන්‍ය කොටසක් තමයි කල්පිරෙන ණයවල යම් කොටසක් නැවත refinance කිරීම.

එතැනදී සැබෑ ප්‍රශ්නය “අලුතෙන් ණය ගන්නවාද?” කියන එක විතරක් නෙමෙයි.

ණය ගන්නේ කීයටද?

කලින් 7%, 8%, 9% වගේ ඉහළ yield එකකට ගත්ත ණයක් කල්පිරෙන වෙලාවේ, රටේ risk premium එක අඩු කරගෙන ඊට වඩා අඩු පොලියකට සහ දිගු කාලයකට refinance කරන්න පුළුවන් නම් ඒක තමයි වැදගත්.

IMF වැඩසටහනේ වැදගත්කම එතැනදීත් තියෙනවා.

IMF එක අපේ සියලු ණය ගෙවලා දෙන්නේ නැහැ. නමුත් IMF programme එකක් ක්‍රියාත්මක වීමෙන් fiscal discipline, debt sustainability, reserves සහ monetary stability ගැන ජාත්‍යන්තර ණය දෙන්නන්ට යම් විශ්වාසයක් ඇති කරන්න පුළුවන්. ඒ විශ්වාසය රටේ sovereign risk premium එක අඩු කරගෙන නැවත ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය වෙළෙඳපොළට පිවිසීමට වැදගත් වෙනවා.

හැබැයි මෙතැන තවත් දෙයක් තේරුම් ගන්න ඕනේ.

මූල්‍ය ස්ථාවරත්වය සහ ආර්ථික වර්ධනය කියන්නේ එකම දෙයක් නෙමෙයි.

ක්‍රිකට් භාෂාවෙන් කියනවා නම්, මූල්‍ය ස්ථාවරත්වය හදාගැනීම ටෙස්ට් මැච් එකක් වගේ. විකට් එක රැකගෙන, අවදානම පාලනය කරගෙන, දිගු ඉනිමක් ගහන්න ඕනේ.

නමුත් රටට අවශ්‍ය වේගවත් ආර්ථික වර්ධනය ලබාගැනීම T20 එකක් වගේ. Investment ගේන්න ඕනේ. Export වැඩි කරන්න ඕනේ. කර්මාන්ත ඇති කරන්න ඕනේ. Productivity වැඩි කරන්න ඕනේ. අලුත් රැකියා හදන්න ඕනේ.

ගේම තියෙන්නේ මේ දෙක balance කරන එකේ.

T20 ගහන්න ගිහින් විකට් ටික ඔක්කොම දීලා දැම්මොත් ආයෙත් 2022 වගේ අර්බුදයකට යන්න පුළුවන්. හැබැයි විකට් එක රැකගන්නවා කියලා ලකුණු නොගහා crease එකේ හිටගෙන හිටියත් මැච් එක දිනන්න බැහැ.

ඒ නිසා දැන් ලංකාව ඉදිරියේ තියෙන සැබෑ අභියෝගය ආර්ථිකය ස්ථාවර කිරීම පමණක් නොවෙයි. ඒ ස්ථාවරත්වය බිඳ නොගෙන, ආර්ථික වර්ධනයට අවශ්‍ය වේගය ලබාගන්නේ කොහොමද කියන එකයි.

ඒක තමයි ඊළඟ ගේම.//

2222