සමහර ගීත තියෙනවා, අපි අහලා රසවිඳලා අමතක කරලා දානවා. තවත් සමහර ගීත තියෙනවා, එක වරක් ඇහුවාම ආයෙත් අහන්න හිතෙනවා. නැවත නැවත අහද්දී මුලින් නොඇසුණු තවත් සුන්දර දේවල් ඒ තුළින් මතුවෙනවා. අන්තිමට ඒ ගීතය අපිව මෙතෙක් එතරම් සමීපව නොදැන සිටි සංගීත ලෝකයකට අරගෙන යනවා.
මේ ළඟදී අහම්බෙන් අහන්න ලැබුණු එවැනි අපූරු සංගීත නිර්මාණයක් ගැනයි මේ සටහන.
මම හින්දුස්ථානි ශාස්ත්රීය සංගීතය එතරම් සමීපව ඇසුරු කළ, ඒ ගැන නිතර සොයා බැලූ කෙනෙක් නෙවෙයි. පාසල් යන කාලයේ පෙරදිග සංගීතය විෂයයක් විදිහට ඉගෙනගෙන තිබුණත්, රාගධාරී සංගීතයේ ගැඹුරට ගිය හෝ ශාස්ත්රීය ගායනා නිතර රසවිඳින කෙනෙක් කියලා මට කියන්න බැහැ.
නමුත් මේ ළඟදී අහම්බෙන් අහන්න ලැබුණු එක ගායනයක් මගේ ඒ උනන්දුව වෙනස් කළා.
ඒ තමයි ඉන්දියානු ශාස්ත්රීය සංගීතයේ අතිදක්ෂ ගායිකාවක් වන කෞශිකී චක්රබෝර්ති (Kaushiki Chakraborty) සහ කර්ණාටක සංගීතයේ විශිෂ්ට ගායකයෙකු වන සන්දීප් නාරායන් (Sandeep Narayan) එක්ව ගායනා කරන “Oru Murai – Ek Nazar”.
ඇත්තටම කිව්වොත්, මම ඒ සංගීතයට වශී වුණා.
Sadhguruගේ ආධ්යාත්මික අවබෝධය ලැබූ දිනය සැමරීම වෙනුවෙන් Sounds of Isha සමඟ ඉදිරිපත් කළ මේ ප්රසංගය මට දැනුණේ හුදෙක් ගීතයක් විදිහට නෙවෙයි. ඒක හරියට දිව්යමය සංගීත අත්දැකීමක් වගේ.
![]() |
| කෞශිකී චක්රබෝර්ති |
![]() |
| සන්දීප් නාරායන් |
සංගීත සම්ප්රදායන් දෙකක් එකම වේදිකාවක
මේ ගායනයේ තියෙන විශේෂත්වයක් තමයි ඉන්දියානු ශාස්ත්රීය සංගීතයේ ප්රධාන සම්ප්රදායන් දෙකක් එකම නිර්මාණයක් තුළ හමුවීම.
කෞශිකී නියෝජනය කරන්නේ උතුරු ඉන්දියාවේ හින්දුස්ථානි සංගීත සම්ප්රදාය. සන්දීප් නාරායන් නියෝජනය කරන්නේ දකුණු ඉන්දියාවේ කර්ණාටක සංගීත සම්ප්රදාය.
මේ සම්ප්රදායන් දෙකටම පොදු වූ සංගීතමය පදනමක් තිබුණත්, ස්වර හැසිරවීම, ඒවා අලංකාර කිරීම, ස්වර අතර ගමන් කිරීම සහ ක්ෂණික සංගීත නිර්මාණය වැනි දේවලදී ඒවාට ආවේණික වූ ලක්ෂණ තියෙනවා.
මේ ගායනයේදී ඒ වෙනස්කම් හරි අපූරුවට මතු වෙනවා.
එක්කෙනෙක් එකම සංගීත අදහසක් තමන්ගේ ශෛලියෙන් ඉදිරිපත් කරනවා. අනෙක් කෙනා ඒකට තමන්ගේ ශෛලියෙන් පිළිතුරු දෙනවා. සමහර වෙලාවට එක්කෙනෙක් ගායනා කළ ස්වර රටාවක් අනෙක් කෙනා තවත් සංකීර්ණ කරලා, තවත් අලංකාර කරලා ඉදිරිපත් කරනවා.
මට මේක ඇහුණේ හරියට සංගීතයෙන් කරන අපූරු සංවාදයක් වගේ. සමහර වෙලාවට එකිනෙකාට අභියෝග කරනවා වගේ. තවත් වෙලාවකට එකිනෙකාගේ අදහස් සම්පූර්ණ කරනවා වගේ.
හැබැයි ඒක කවුද දක්ෂ කියලා තීරණය කරන තරගයක් නෙවෙයි. දෙදෙනාම තමන්ගේ දක්ෂතාවෙන් අනෙක් කෙනාගේ ගායනය තවත් ලස්සන කරනවා.
ඒ අතරින් ඇසෙන දිව්යමය බටනළා නාදය...
මේ ගායනයේ තවත් මගේ හිත ඇදගත් දෙයක් තමයි අතරමැද ඇසෙන බටනළා වාදනය.
ඒ බටනළාව වාදනය කරන්නේ ඉන්දියානු බාන්සුරි වාදකයෙකු වන පරාස් නාත් (Paras Nath).
ඇත්තටම ඒ බටනළා නාදය නම් පුදුමාකාරයි.
කෞශිකීගේ මෘදු, ගලායන ස්වර රටාත්, සන්දීප්ගේ වේගවත්, අලංකාරවත් ස්වර හැසිරවීමත් අතරට බටනළාවේ හඬ එකතු වෙනකොට ඒ සංගීතයට තවත් වෙනස්ම මිහිරක් ලැබෙනවා.
ඒ බටනළාවෙන් නැඟෙන හඬේ තියෙන්නේ පුදුමාකාර මෘදු බවක්. සමහර ස්වර දිගට ඇදී යනවා. තවත් ස්වරයක් වෙත ඉතා සියුම්ව ලිස්සා යනවා. මිනිස් කටහඬකින් කරන ස්වර අලංකාර බටනළාවෙන් නැවත නිර්මාණය කරනවා වගේ.
බටනළාව කියන්නේ මිනිස් හුස්මෙන් සංගීතය උපදවන භාණ්ඩයක්. නමුත් දක්ෂ වාදකයෙකුගේ අතේදී ඒ හුස්මට මොන තරම් හැඟීම් ප්රකාශ කරන්න පුළුවන්ද කියලා පරාස් නාත්ගේ වාදනය අහද්දී දැනෙනවා.
එකිනෙකාගේ ප්රතිභාව දැක විස්මයට පත්වන කලාකරුවන් දෙදෙනෙක්
මේ ගායනයේ තවත් මගේ හිතට තදින්ම වැදුණු දෙයක් තියෙනවා.
එක් අවස්ථාවක කෞශිකීගේ අපූරු ස්වර නිර්මාණයක් අසා සන්දීප් නාරායන් අත් දෙක එකතු කරලා ඇයට ගෞරවය පළ කරනවා. කෞශිකීත් එයට ප්රතිචාර දක්වන්නේ හරිම සුන්දර විදිහකට.
ඒ දෙදෙනාගේ මුහුණුවල තියෙන සතුට, විස්මය සහ එකිනෙකාගේ ප්රතිභාව ගැන තියෙන ගෞරවය දකිනකොට මට හිතුණේ මෙතැන සිදුවෙන්නේ සාමාන්ය සංගීත ප්රසංගයකට වඩා එහා ගිය දෙයක් කියලා.
දෙදෙනාම තමන්ගේ සංගීත හැකියාව ගැන විතරක් නෙවෙයි, අනෙක් කෙනාගේ හැකියාව ගැනත් අවංකව විස්මයට පත්වෙනවා.
එතැන තමයි මේ ගායනයේ මනුෂ්යත්වයත් තියෙන්නේ.
“එක් වරක් ඔබ දුටුවෙමි... එවිට මා මාවම සොයාගත්තෙමි”
මේ ගීතයේ පදමාලාව ගැනත් යමක් කියන්න ඕන.
“Oru Murai” කියන්නේ දෙමළ භාෂාවෙන් “එක් වරක්” කියන අදහස. “Ek Nazar” කියන්නේ හින්දි/උර්දු භාෂාවෙන් “එක් බැල්මක්” කියන අදහස.
ගීතයේ මූලික අදහස ඉතාම ලස්සනයි.
“එක් වරක් ඔබ දුටුවෙමි. ඒ දැකීම තුළින් මා මාවම සොයාගත්තෙමි.”
මෙහි කියවෙන්නේ සාමාන්ය ප්රේමයකට වඩා ගැඹුරු ආධ්යාත්මික අත්දැකීමක් ගැනයි.
තමන් කවුද, තමන් සොයන්නේ මොකක්ද කියලා නොදැන ජීවිතය පුරා යමක් සොයන මිනිසෙකුට, ආධ්යාත්මික ගුරුවරයෙකුගේ එක් දර්ශනයක් තුළින් තමන්ගේ සැබෑ ස්වභාවය හඳුනාගැනීමට ලැබෙන අත්දැකීමක් මෙහි ප්රකාශ වෙනවා.
එහි තියෙන්නේ භක්තියක්. ආදරයක්. තමන්වම සොයාගැනීමේ ප්රීතියක්. ඒ වගේම තවදුරටත් ගැඹුරට යන්න තියෙන ආධ්යාත්මික පිපාසයක්.
මට මෙතැනදී තවත් අපූරු දෙයක් දැනුණා.
මම මේ ගීතය මුලින්ම ඇහුවේ එහි පදවල අර්ථය දැනගෙන නෙවෙයි. නමුත් එහි සංගීතයෙන් මට දැනුණේ එක්තරා දිව්යමය හැඟීමක්.
පස්සේ ගීතයේ අර්ථය සොයා බැලුවාමත් ඒ තුළ තියෙන්නේ ආධ්යාත්මික සෙවීමක්.
ඒක හරිම අපූරු ගැළපීමක්.
වචනවල අර්ථය නොදැනත් සංගීතයෙන් ඒ හැඟීම අපට ලබා දෙන්න පුළුවන් නම්, සංගීතය විශ්ව භාෂාවක් කියන කතාවේ යම් ගැඹුරු සත්යයක් තියෙනවා කියලා මට හිතෙනවා.
කෞශිකීට භාරත රත්නයක්?
මේ ගායනය ගැන තවදුරටත් සොයමින් සිටියදී මට හමුවුණු තවත් රසික අදහසක් මගේ අවධානයට ලක් වුණා.
ඉන්දියාවේ ඉහළම සිවිල් සම්මානය වන භාරත රත්න (Bharat Ratna) සම්මානය කෞශිකී චක්රබෝර්තිටත් යම් දවසක හිමි විය යුතු බවයි ඒ අදහස.
ඉන්දියානු සංගීත ක්ෂේත්රයේ එම ගෞරවයට පාත්ර වූවන් අතර රවි ශංකර්, බිස්මිල්ලා ඛාන්, භීම්සෙන් ජෝෂි, එම්. එස්. සුබ්බුලක්ෂ්මි සහ ලතා මංගේෂ්කාර් වැනි අතිවිශිෂ්ට කලාකරුවන් සිටිනවා.
කෞශිකී ඒ දැවැන්තයන් සමඟ සංසන්දනය කරලා විනිශ්චයක් දෙන්න තරම් ඉන්දියානු ශාස්ත්රීය සංගීතය ගැන ගැඹුරු දැනුමක් මට නැහැ.
නමුත් එක දෙයක් නම් මට කියන්න පුළුවන්.
මෙතෙක් එතරම් සමීපව ඇසුරු නොකළ සංගීත සම්ප්රදායක් ගැන තවදුරටත් හොයන්න, අහන්න, ඉගෙනගන්න මාව පොලඹවන්න මේ එකම ගායනය ප්රමාණවත් වුණා.
සමහරවිට විශිෂ්ට කලාකරුවෙකුගේ සැබෑ ප්රතිභාව කියන්නේ ඒක වෙන්න ඇති.
සංගීතය කියන්නේ ස්වරවලට ජීවයක් ලබාදීමයි
“Oru Murai” අහලා ඉවර වුණාට පස්සේ මට හිතුණේ එක දෙයක්.
සංගීතය කියන්නේ හුදෙක් නිවැරදි ස්වර ගායනා කිරීම පමණක් නෙවෙයි. ඒ ස්වරවලට ජීවයක් ලබාදීමයි. ස්වර දෙකක් අතර තියෙන අවකාශයට පවා අර්ථයක් ලබාදීමයි.
කෞශිකීගේ හඬේ තියෙන ඒ අපූරු ගලායෑම, සන්දීප්ගේ ස්වර අලංකාරවල තියෙන විස්මිත ශක්තිය, පරාස් නාත්ගේ බටනළාවේ තියෙන දිව්යමය මිහිර — මේ සියල්ල එකට එක්වෙලා අපිව වෙනමම සංගීත ලෝකයකට අරගෙන යනවා.
මේ ගායනයේදී කවුද වඩා දක්ෂ කියලා තීරණය කරන්න මට අවශ්ය නැහැ.
කෞශිකී අතිවිශිෂ්ටයි. සන්දීප් අතිවිශිෂ්ටයි. පරාස් නාත්ගේ බටනළාවත් ඒ තරම්ම අපූරුයි.
ඒ සියලු දක්ෂතා එකට එක්වුණාම බිහිවෙන්නේ තනි තනිව විඳින සුන්දරත්වයන්ගේ එකතුවකටත් වඩා විශාල දෙයක්.
මට නම් “Oru Murai” කියන්නේ තවත් ලස්සන ගීතයක් විතරක් නෙවෙයි.
මෙතෙක් මා එතරම් සමීපව නොදැන සිටි සංගීත ලෝකයකට දොරක් විවෘත කළ, මාව සැබෑවටම විස්මයට පත් කළ අපූරු සංගීත අත්දැකීමක්.
සමහර ගීත අපි අහනවා. සමහර ගීත අපි විඳිනවා.
තවත් සමහර ගීත අපි සංගීතය අහන විදිහම වෙනස් කරනවා.
මට “Oru Murai” එවැනි ගීතයක්.
ඔබත් මේ ගායනය අහලා බලන්න. විශේෂයෙන් කෞශිකී සහ සන්දීප්ගේ ස්වර සංවාදයත්, ඒ අතරින් නැඟෙන පරාස් නාත්ගේ බටනළා නාදයත් හොඳින් අහන්න.
සමහරවිට මට දැනුණු ඒ විස්මය ඔබටත් දැනේවි.
පසුව ලියමි: මේ වීඩියෝවේ මිනිත්තු 6යි තත්පර 50න් පස්සේ තමයි ඇත්තටම වැඩ කෑල්ල පටන් ගන්නේ! එතෙක් ගලාගෙන යන්නේ බොහොම ළයාන්විත, මනරම් සංගීතයක්. ඉන්පස්සේ තමයි මේ දෙදෙනාගේ විස්මිත ගායන හැකියාවන් සහ ස්වර හරඹය හරි අපූරුවට මතු වෙන්නේ. හැබැයි ඒ අත්දැකීම හරියටම විඳින්න නම් මුල ඉඳලාම අහන්න ඕන. ඒ නිසා වීඩියෝව ඉදිරියට පන්නන්නේ නැතුව සම්පූර්ණයෙන්ම අහන්න. ඒක වෙනමම වින්දනයක්!


+++++++++++++++👌
ReplyDeleteස්තුතියි බස්සෝ. 👍👍👍
Delete+++++++++++++++++
ReplyDeleteස්තුතියි ප්රාjee 👍👍👍
Deletethank you මේ ඔත්තුවට , ඒක හිත නිවෙන සංගීතයක් , මට මෑත කාලේදී වැඩිපුරම හිතට ඇල්ලුවේ බෙන්ගාලි ගීත . ඒ බෙන්ගාලි ගීත වල හරිම සතුටුදායක හැගීමක් එන්නේ
ReplyDeleteස්තුතියි ඉවාන්..
Deleteඇත්තටම මේ වීඩියෝවේ මුල් විනාඩි 6යි තත්පර 50ක් පමණ යනකම් තියෙන්නේ ඉතාම ළයාන්විත, හිත නිවන සංගීතයක්. හැබැයි එතැනින් පස්සේ තමයි නියම වැඩ කෑල්ල පටන් ගන්නේ! ගායකයන් දෙදෙනා එකිනෙකාගේ ප්රතිභාවට ගෞරව කරන ගමන්, තම තමන්ගේ සංගීත ශෛලීන්වලින් අපූරු ස්වර හරඹයක යෙදෙනවා.
එකිනෙකාගේ ගායනයට පිළිතුරු දෙමින්, ඒ ස්වර රටා තව තවත් විහිදුවමින් කරන ඒ සංගීත සංවාදය නම් පුදුමාකාරයි. මේක ටිකක් දිග වීඩියෝවක් තමයි. නමුත් විනාඩි 6යි තත්පර 50න් පස්සේ ඇහෙන්නේ වෙනමම සංගීත අත්දැකීමක්. ඒ නිසා පුළුවන් වෙලාවක ඒ කොටසත් අහලා බලන්න.
බෙංගාලි ගීත ගැන ඔබ කියන කතාවත් රසවත්. ඒ සංගීතයේ තියෙන මිහිර ගැනත් තව ටිකක් හොයලා බලන්න හිතෙනවා.
ලස්සනයි මේක
ReplyDeletethank you. Ano👍👍
ReplyDeleteවා.....ව් ... ඇත්තමයි... මේක අහගෙන ඉද්දි හරියට භාවනාවක් වගේ.... ඒක මාර හැකියාවක්... මාර ස්වර හටනක් ...
ReplyDeleteමගේ හිත අතීතයට ගලාගෙන ගියා. .. මට මතක් උනා අපේ අක්කා ඉන්දුස්තානි සංගීතය හදාරන කාලේ මේ වගේ නොයෙකුත් රාග තාල ගයපු විදිහ.
බොහොම ස්තුතියි මයියා අපේ රස වින්දනය සඳහා මෙවැනි වීඩියෝවක් සහ ලිපියක් රැගෙන ආවාට.
බොහොම ස්තූතියි ලියෝනි, මගේ ලිපිය අගය කළාට. ඔබේ සහෝදරියත් හින්දුස්ථානි සංගීතය හැදෑරූ බව දැනගන්න ලැබීමත් සතුටක්. ගෙදර කෙනෙක් සංගීතය හදාරනකොට ඉතින් ඒ ගෙදර නිතරම සංගීතය ඇහෙනවානේ. 😊 ඔබේ සහෝදරිය ප්රගුණ කළේ ගායනයද, නැත්නම් සංගීත භාණ්ඩ වාදනයද?
Deleteමමත් මගේ පෙරදිග සංගීතය O/L විෂයට හදාරන කාලේ ප්රායෝගිකව පුරුදු කළේ බටනලාව තමයි. ඒ කාලේ ගායනයට නම් මගේ එතරම් දක්ෂතාවක් තිබුණේ නැහැ. 😄
මේ කෞෂිකී චක්රබෝර්තිගේ වීඩියෝව දැක්කට පස්සේ මමත් එතුමිය ගැන තවත් විස්තර හොයා බැලුවා. ඇගේ පියා වන පණ්ඩිත් අජෝයි චක්රබෝර්තිත් ඉතා විශිෂ්ට හින්දුස්ථානි සංගීතඥයෙක්. ඒ නිසාම ඇයට කුඩා කාලයේ පටන්ම සංගීතයෙන් පිරුණු පරිසරයක හැදී වැඩෙන්න අවස්ථාව ලැබිලා තියෙනවා. ඇත්තටම කියනවා නම් ඇගේ ජීවිතයම සංගීතයත් එක්ක බැඳුණු එකක්.
නිසි ගුරු මඟපෙන්වීමක් යටතේ කුඩා කාලයේ සිටම ලැබුණු දීර්ඝ පුහුණුවත්, අඛණ්ඩ කැපවීමත් නිසා තමයි අද ඇයට ඒ තරම් සියුම් ස්වරස්ථාන පවා පුදුමාකාර නිරවද්යතාවකින් සහ පහසුවකින් ගායනා කරන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නේ කියලා මට හිතෙනවා. විශේෂයෙන්ම ඇගේ ස්වර පාලනය, ස්වර අතර ඉතා සියුම් සංක්රමණ සහ ඒ සියල්ල තුළින් හැඟීම් ප්රකාශ කරන ආකාරය නම් ඇත්තටම විස්මිතයි.
නැවතත් ඔබේ සුන්දර ප්රතිචාරයට බොහොම ස්තූතියි!
අපේ අක්කා සෞන්දර්ය කලා විශ්වවිද්යාලය යට යන කාලේ සිතාරය තමා ප්රගුණ කලේ ගායනයට අමතරව.
Deleteහැබැයි හින්දුස්තානි සංගීතය හදාරනකොට විශේෂයෙන්ම කලේ ගානනය.
තාම්පුරාවෙන් සෘතිය වයන ගමන් තමයි රාග තාල ගයන්නේ.
ඒක හරිම සුන්දර මතකයක්! පාන්දර පහට නැගිටලා කටහඬ පුහුණු වෙනකොට (ස්වර අභ්යාස කරනකොට) මුළු ගමටම, පාරේ යන එන අයටත් ඒ මිහිරි නාදය ඇහෙන්න ඇති. ඒ නිසාම ඒ කාලේ ගෙදරට "සංගීත ගෙදර" කියලා නමකුත් පට බැදිලා තිබුනේ.
ඊට පස්සේ අපි පල්ලියේ ගීතිකා කණ්ඩායමේත් හිටිය. අපේ අක්කාම තමා ඒ කාලේ එකේ ගීතිකා පුරුදු පුහුණු කලේත්. අපේ පවුලේ කෙල්ලෝම 3 යි හිටියේ. අන්තිමට අපිට ගමේ කියන්න ගත්තා Three Sisters කියලා. අපේ තාත්ටත් වයලින් ගහන්න එහෙම දන්නවා. අපේ තාත්තාව ඒ කාලේ අපේ ගමේ අය හැදින්නුවේ රූපසිංහ මාස්ටර් කියලා.... ඔන්න ඒ කාලේ අපේ විස්තර.
එයා එක එක විභාග වලට රාග පුහුණු වෙන කාලේ මම තමයි එයාට තබ්ලාව ගහලා සහය දුන්නේ. (දැන්නම් මෙලෝ දෙයක් මට මතක නෑ මේ දේවල් මේ විදිහට උනේ මම 7-8 වගේ පන්ති වල ඉන්න කාලේ )
මමත් මුලින්ම සංගීතය ටික දුරක් ගිහිල්ලා ඊට පාසේ වාණිජ විෂය පැත්තට ගියා. එකෙන් මට සංගීතය මඟ අරිලාම ගියා. විශේෂයෙන් හැදෑරුවේ නැතත් අපේ ඉස්කෝලේ පෙරදිග තුර්ය වාදන කණ්ඩායමේ මම බටනලාව වාදනය කළා... එත් මට දැන් දුකයි මම ඒ කාලේ සංගීත විෂය අත ඇරපු එකට. ඒ උනාට මම හිත හදාගන්නවා... මොකද මගේ දෛවය එහෙම ලියවිලා තියෙන්නේ ඇති. ඒ කාලේ මම දිගටම සංගීතය හදාරලා දිගින් දිගටම අපේ අක්කා වගේ ඒ පැත්තෙන් ම ගියා නම් අද මගේ ජීවිතය මේ මම දැන් ඉන්න තැන නෙමෙයි ඉන්නේ. මගේ විවාහයේ ඉදලාම හැමදේම වෙනස් වෙන්න ඉඩ තිබුනා. විස්තර ලියුවා වැඩිද මන්ද... හි.... හී .......
ඉතාමත්ම හොඳ විස්තරයක් ලියෝනි. ඔබේ සහෝදරිය ගායනයට අමතරව සිතාරයත් වාදනය කළ බව දැනගන්න ලැබීම සතුටක්. සිතාරය කියන්නේ පුදුමාකාර මිහිරක් තියෙන සංගීත භාණ්ඩයක්නේ. ඒ වගේම සහෝදරිය සිතාරය වාදනය කරනකොට ඔබ තබ්ලාව වාදනය කළා කියන එකත් හරිම අපූරුයි. තබ්ලාව කියන්නෙත් ලේසියෙන් ප්රගුණ කරන්න පුළුවන් භාණ්ඩයක් නෙවෙයි. එහි තාල රටා, ඇඟිලිවල පාලනය සහ නිවැරදි හඬ ලබාගැනීම සෑහෙන පුහුණුවක් අවශ්ය වැඩක්. ඔබ තබ්ලාව විධිමත්ව ඉගෙන ගත්තද, නැත්නම් සහෝදරියගේ වාදනයත් එක්ක පුරුදු වුණාද?
Deleteබලාගෙන ගියාම ඔබලාගේ පවුලත් හොඳ කලා පවුලක්නේ! 😊
මම නම් බටනලාව වාදනය කරන්න පටන් ගත්තේ පාසල් කාලයේ පෙරදිග සංගීතය හදාරද්දී. ඒ කාලේ වයලීනය, ගිටාරය වගේ භාණ්ඩ ඉගෙන ගන්නත් ආසාවක් තිබුණා. හැබැයි විවිධ හේතු නිසා ඒ පැත්තට එතරම් අවස්ථාවක්.ආවේ නෑ. යොමු වුණේ නැහැ. ඉතින් මගේ සංගීත භාණ්ඩය වුණේ බටනලාව තමයි. ඒ ගැන දැන් නම් එතරම් හිතන්නේ නැහැ. ජීවිතයේ අපි යන මාර්ග හැමවිටම කලින් සැලසුම් කරපු ඒවාම නෙවෙයිනේ.
කෞෂිකී චක්රබෝර්ති සහ සන්දීප් නාරායන් දෙදෙනා ගැනත් මම පසුව තවත් විස්තර හොයා බැලුවා. දෙදෙනාම ඉතාම කුඩා කාලයේ සිටම සංගීතය ප්රගුණ කළ අය. කෞෂිකීගේ පියා වන පණ්ඩිත් අජෝයි චක්රබෝර්තිත් විශිෂ්ට සංගීතඥයෙක්. ඇය මව් කුස තුළ සිටි කාලයේ පටන්ම සංගීතයෙන් පිරුණු පරිසරයක හැදී වැඩුණු බවත් සඳහන් වෙනවා. ඒ වගේම සන්දීප්ගේ සංගීත ගමනත් කුඩා කාලයේදීම ආරම්භ වූ එකක්.
ඔබටත් වැඩිමහල් සහෝදරියගේ බලපෑමෙන් කුඩා කාලයේ සිටම සංගීතය ඇසෙන පරිසරයක හැදී වැඩෙන්න ලැබීම නිසා, සංගීත ස්වර සහ තාල ගැන හොඳ අවබෝධයක් ගොඩනැඟෙන්න ඇති කියලා හිතෙනවා.
ඇත්තටම කල්පනා කරලා බැලුවාම අපි එක් එක්කෙනා ජීවිතයේ ගමන් කරන මාර්ග හරිම වෙනස්. අපට ලැබෙන අවස්ථා, හැදී වැඩෙන පරිසරය, අප වටා සිටින මිනිස්සු වගේම සමහර අහඹු සිදුවීම් පවා අපේ ජීවිතයේ ගමන් මඟ වෙනස් කරනවා. ඒ මොහොතේ එතරම් වැදගත් නොවුණු පුංචි සිදුවීමක් පවා අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ ආපසු හැරිලා බලනකොට ජීවිතයේ විශාල හැරවුම් ලක්ෂ්යයක් වෙලා තියෙන්න පුළුවන්.
සමහර විට අපි තෝරාගත් මාර්ග වගේම නොතෝරාගත් මාර්ගත් අපේ ජීවිත කතාවේ කොටසක් වෙනවා. ඒක තමයි ජීවිතයේ අපූර්වත්වය.
ඔබේ අදහස් නිසා මේ සංවාදය සංගීතයෙන් පටන්ගෙන ජීවිතය ගැනත් හිතන්න සලස්වන තැනකට ඇවිත් තියෙනවා. ඒකත් හරිම සුන්දර දෙයක්. බොහොම ස්තූතියි ලියෝනි!
අනේ නැහැ මයියා මම තබ්ලාව විධිමත් විෂයයක් විදිහට ඉගෙන ගත්තේ නැහැ.
Deleteඅක්කා කියලා දුන්නා එයා ඒ වෙලාවට ගායනා කරන රාගයේ තාලයට අනුව වාදනය කරන්න ඕන විදිහ. පස්සේ මම ටිකක් පුරුදු පුහුණු වෙලා ඒ විදිහට වාදනය කළා.. ඔන්න ඔච්චරයි කතාව. එක මෙහෙමයි... සාමාන්ය වේගයෙන් ගහන්නේ ඊට පස්සේ එයාගේ රාග තාල අනුව ටික ටික වේගේ වැඩි කරන්න ඕනේ.... මමත් ඇරියේ නෑ ... හි.... හි... අනේ... මම 7-8 වගේ පන්තිවල හිටියේ ඔය කාලේ. අර වේගේ වැඩි වෙන වෙලාවට නම් කේන්තියෙන් වාදනය කරන්නේ... ඇයි අප්පා මගේ සෙල්ලම් කරන වෙලාවනේ මේ... හි.... හී....
අපරෙදේ... ඔයාට බටනලා ව ප්රගුණ කරන්න තිබුනා... මමත් ආසම කරන දෙයක්. ඒ මිහිරි හඬට මම මාර ආසයි. බටනලාව කියපු ගමන්ම මගේ හිත යන්නේ රෑ හේනක පැල් රකින තරුණ ගොවි මහතෙක්... එහෙමත් නැතිනම් කුඹුරක කමතේ ගල් තලාවක සුළඟට ලෙළදෙන ගොයම දිහා බලාගෙන වයන තරුණ යෙක් දෙසට. මටත් පිස්සු කියලා හිතයි ද මන්ද.. හි.... හි....
ඊට පස්සේ ඔය ක්රිස්මස් කැරොල් (Christmas Carol) වගේ ඒවටත් මම තබ්ලා ගැහුවා. එත අවාසනාවට වගේ ඒවා වල වීඩියෝ වත් නැහැ නේ අද බලලා සතුටි වෙන්න.
WOW! බොහෝම ස්තුතියි මයියා මේ ඉඟියට, තවම ගීතය ඇහුවේ නැහැ, මොකද ඒක බොහෝම නිස්කලංකව කරන්න ඕන භාවනාවක් කියන එක ඔබේ අකුරු අතරින් දැනෙනවා.
ReplyDeleteඒ සංගීත භාවනාව බොහෝ විට ලබා ගන්නේ උදිත් නාරයන්, අල්කා යාග්නි, ගසල් ගායනා, කව්වාලි ගීත වගේම උස්තාද් අලි අක්බර් ඛාන් හා සූෆි සංගීතය.
වෙනස් මානයකට අරන් ගිය මේ පෝස්ටුවට අපූරුයි, බොහෝම ස්තුතියි.
ස්තුතියි ගල්මල් මහත්මයා ඔබගේ ප්රතිචාරයට
Deleteඔබ කියන කතාව හරි. සමහර සංගීත නිර්මාණ තියෙනවා නිකම්ම අහලා ඉවර කරන්න බැරි. ඒවා රසවිඳින්න නිස්කලංක පරිසරයක් වගේම නිදහස් මනසකුත් අවශ්යයි. ඇත්තටම ඒක එක්තරා විදියක සංගීත භාවනාවක්.
මමත් කව්වාලි ගායනවලට වගේම සූෆි සංගීතයටත් බොහොම කැමතියි. විශේෂයෙන්ම ඒ ගායනවල තියෙන ආධ්යාත්මික හැඟීම, රිද්මය ක්රමයෙන් උත්සන්න වන ආකාරය සහ ගායකයාගේ හඬින් ඇති කරන අපූරු භාවමය උද්දීපනය මට හරිම ආකර්ෂණීයයි. සමහර වෙලාවට භාෂාව නොතේරුණත් ඒ සංගීතය තුළින් දැනෙන හැඟීම නම් හොඳින්ම තේරෙනවා.
මට විශේෂයෙන් මතකයේ රැඳුණු ගායනයක් තමයි 2014දී මලාලා යූසුෆ්සායි නොබෙල් සාම ත්යාගයෙන් පිදුම් ලැබූ අවස්ථාවේ රාහත් ෆතේ අලි ඛාන් ඉදිරිපත් කළ “Allah Hu” කව්වාලි ගායනය. ඒක සූෆි සංගීතයේ ආධ්යාත්මික ගැඹුර හොඳින්ම දැනෙන අපූරු අවස්ථාවක්.
ඒ වගේම රාහත් ෆතේ අලි ඛාන් සහ අබීදා පර්වීන් එක්ව ගායනා කරන “Chaap Tilak” මගේ ප්රියතම සූෆි ගායන අතරින් එකක්. ඒ දෙදෙනාගේ හඬවල් එකිනෙක හමුවෙන ආකාරයත්, එකිනෙකාට ඉඩ දෙමින් ගායනය ගොඩනඟන ආකාරයත් හරිම විස්මිතයි.
සංගීතයේ අපූර්වත්වයත් ඒකම තමයි. ඇතැම් නිර්මාණවල වචනවල අර්ථය සම්පූර්ණයෙන් නොදැනුණත්, ඒවායේ හැඟීම අපේ හදවතට කෙළින්ම දැනෙනවා. ඔබ කියන සංගීත භාවනාව කියන්නේත් ඒ අත්දැකීමටම වෙන්න ඇති.
ඔබත් මේ ගීතය නිස්කලංකව රසවිඳලා ඔබට දැනුණු දේ කියන්න. ඒ අදහස් දැනගන්න මමත් බොහොම කැමතියි.
ගීතය රස විඳින්න වගේම ඒ රසය බෙදාගන්නත් සෑහෙන්න මහන්සිවෙලා තියන බව පේනවා. ඒකට ස්තූතියි. ගීතය රස විඳින්න උදේ රාජකාරි හමාර කරලා ආයෙ එන්නම්.
ReplyDeleteබොහොම ස්තූතියි Litseeker, ඔබේ සුන්දර ප්රතිචාරයට. ඇත්තටම මේ ගීතය අහපු මුල් අවස්ථාවේම මගේ හිතට තදින්ම දැනුණා. ඒ නිසාම තමයි ඒ ගැන තව ටිකක් හොයලා බලලා, මම විඳපු රසය අනිත් අයත් එක්ක බෙදාගන්න හිතුණේ. සංගීතය කියන්නේ තනිවම රසවිඳිනවාට වඩා ඒ රසය තවත් කෙනෙක් එක්ක බෙදාගන්නකොට තවත් සුන්දර වෙන දෙයක්නේ. රාජකාරි හමාර කරලා නිස්කලංකව ගීතය රසවිඳලා නැවත එන්න. ඔබට දැනුණු දේත් අහන්න බොහොම කැමතියි. 😊
Deleteසිංහල-බූතයො බය කරන්න
ReplyDeleteහොල්මං කතාවක් ලියන්න
රැල්ලට ගහ ගෙනම යන්න
දැක්ක අමුතු දේ කියන්න
https://hotchocolatedays.blogspot.com/2026/11/blog-post.html
ඇත්තටම බස්සා, මම කිහිප පාරක්ම කල්පනා කළා මගේ ජීවිතේ හොල්මන් සම්බන්ධ අත්දැකීමක් තියෙනවද කියලා. කොච්චර මතක් කළත් එහෙම එකම අත්දැකීමක්වත් මතකයට එන්නේ නැහැනේ! 😄
Deleteඉතින් මම කල්පනා කළා, කතාවක් ඕනෑ නම් හදලා හරි කියනවද කියලා. හැබැයි මගේ බ්ලොග් එකේ මම කවදාවත් ප්රබන්ධ කතා ලියලා නැති නිසා ඒ අදහසත් අතහැරියා.
බලමුකෝ, මොකක් හරි අපූරු අදහසක් ඔළුවට ආවොත් හොල්මන් කතාවක් හදලා ලියමු. !