යුපුන් අබේකෝන් වැනි ක්රීඩකයෙක් බිහිවෙන්නේ හැම පරම්පරාවකම නෙමෙයි. ඔහු තවත් එක මලල ක්රීඩකයෙක් නෙමෙයි. ඔහු ශ්රී ලංකාවේ ක්රීඩා ඉතිහාසයේ සීමාවක් බිඳ දැමූ ක්රීඩකයෙක්. තත්පර 10 සීමාව බිඳ දැමූ පළමු දකුණු ආසියානු ධාවකයා ලෙස ඔහු ලෝකයට පෙන්වා දුන්නේ ශ්රී ලංකාවටත් ලෝක මට්ටමේ වේගවත් පිරිමි ක්රීඩකයන් බිහිකළ හැකි බවයි.
කණගාටුවට තියෙන්නේ, රටකට මෙහෙම දුර්ලභ අවස්ථාවක් ලැබුණාම ඒක තවත් ඉහළට ගෙනියන්න, රටට වටිනාකමක් කරගන්න තිබුණු අවස්ථාව වෙනුවට, වර්තමාන පාලකයන් ඒ දිහා බලලා තියෙන්නෙ සාමාන්ය ගණන් හිලව් පරිපාලන කාරණයක් විදිහට වීම.
ලොකු දැක්මක් තියෙන්න ඕන තැනක, කුඩා පරිපාලන මනසකින් තීරණ ගන්න දේශපාලුවන්, යුපුන්ටත් රටටත් අවාසනාවක්. මේකත් වැලි කොට්ට සංවර්ධනයටම සම්බන්ධ කුඩා චින්තනයේ තවත් පැත්තක්.
යුපුන් වසර ගණනාවක් තමන්ගේ කැපවීමෙන් ලෝක මට්ටමට පැමිණි ක්රීඩකයෙක්. ඔහුගේ සාර්ථකත්වය පිටුපස තිබෙන්නේ ඉතාලියේ පුහුණු පද්ධතිය, විද්යාත්මක පුහුණුව, biomechanics, strength conditioning සහ ජාත්යන්තර තරග අත්දැකීම්.
ක්රිඩා ඇමතිගේ ඩොලර් 300,000 කතාව සත්යක් ලෙස පිලිගෙන ඒ ගැන කතා කලොත් එම දේශපාලුවන් ඇසිය යුතුව තිබුණේ
"මේ මුදල එක් ක්රීඩකයෙකුට දෙනවාද?" නොව,
"මේ ආයෝජනයෙන් රටට ලැබෙන වටිනාකම කොපමණද?" යන්නයි.
ලෝක මට්ටමේ ක්රීඩකයෙකු රැක ගැනීම කියන්නේ ඔහුගේ පෞද්ගලික ජයග්රහණයක් පමණක් නොවේ. ඒක ජාතික සම්පතක් ආරක්ෂා කිරීමක්.
ඇත්තටම රජයට මෙතන තිබුණේ ඉතා හොඳ අවස්ථාවක්.
යුපුන්ට ඉතාලියේ පුහුණුව දිගටම කරගෙන යන්න සහය දීලා, ඒ සමඟ ගිවිසුමක් හදන්න තිබුණා:
-ඔහුගේ ජාත්යන්තර පුහුණු ක්රම ශ්රී ලංකාවට ගෙන ඒම.
-ශ්රී ලංකා පුහුණුකරුවන්ට නවීන sprint techniques ඉගැන්වීම.
-පාසල් මට්ටමේ වේගවත් දරුවන් හඳුනාගැනීමේ වැඩසටහන් ආරම්භ කිරීම.
-biomechanics, strength training, injury prevention, recovery වැනි නවීන ක්රම හඳුන්වාදීම.
එහෙම කළා නම් යුපුන්ට දුන් මුදල අවුරුදු කිහිපයකින් අවසන් වෙන වියදමක් නෙමෙයි. එය දශක ගණනාවකට බලපාන ක්රීඩා පද්ධතියක ආරම්භයක් වෙන්න තිබුණා.
අපි කළ යුතුව තිබුණේ යුපුන්ට මුදල් දීලා "දුවන්න" කියන එක විතරක් නෙමෙයි.
අපි කළ යුතුව තිබුණේ:
"ඔබ ලෝකය ජයගන්න. ඒ අතරේ ශ්රී ලංකාවේ ඊළඟ යුපුන්ලා 10 දෙනෙක් හදන්න අපිත් එක්ක එකතු වෙන්න." පුලුවන් වැඩ සටහනක් හදන එක.
එහෙම වුණා නම් ඩොලර් 300,000ක ආයෝජනයක ප්රතිඵලය එක ක්රීඩකයෙකුගේ කාලය පමණක් නොවෙයි. එය අවුරුදු 10–20කට බලපාන ශ්රී ලංකා sprint ක්රීඩා පද්ධතියක් බවට පත්වෙන්න තිබුණා
අද අපේ රටේ ප්රශ්නය දක්ෂ දරුවන් නැති එක නෙමෙයි. ප්රශ්නය තමයි ඔවුන් ලෝක මට්ටමට ගෙන යන පරිසරයක් නැති එක.
එක දරුවෙක් වේගවත් වෙන්න පුළුවන්. නමුත් ඔහුට:
නිවැරදි running technique කවුද උගන්වන්නේ?
ඔහුගේ ශරීරයට ගැලපෙන strength programme එක කවුද හදන්නේ?
ලෝක මට්ටමේ තරඟ අත්දැකීම ලබා දෙන්නේ කවුද?
පෝෂණය සහ recovery ගැන මඟ පෙන්වන්නේ කවුද?
මේ ප්රශ්නවලට පිළිතුරු නැති රටක යුපුන් වැනි ක්රීඩකයෙක් බිහිවීමම විශාල ජයග්රහණයක්.
ඒත් වර්තමාන ආණ්ඩුව කළ යුතුව තිබුණේ "මුදල් නැහැ" කියන පහසු පිළිතුර සෙවීම නොව, මෙය ජාතික ආයෝජනයක් ලෙස බැලීමයි.
රටක් අමාරු ආර්ථික තත්ත්වයක සිටින විටත් සියලු දේ නවත්වන්නේ නැහැ. දියුණු රටවල් අර්බුදවලදී පවා අධ්යාපනය, පර්යේෂණ, තාක්ෂණය සහ විශිෂ්ට පුද්ගලයන් සඳහා ආයෝජනය කරන්නේ ඒවා අනාගත ප්රතිලාභ ගෙන එන නිසා.
අද ප්රශ්නය යුපුන්ට මුදල් දුන්නාද නැද්ද කියන එක පමණක් නොවේ.
ප්රශ්නය වන්නේ:
ශ්රී ලංකාවට ලෝක මට්ටමේ මිනිසෙක් ලැබුණු විට, ඔහුගෙන් රටට උපරිම වටිනාකම ලබාගන්න අපේ නායකත්වයට දැක්මක් තිබුණාද?
යුපුන් වැනි ක්රීඩකයෙකුට සහය දීම යනු ඔහුගේ ධාවන පථයට පමණක් ආධාර කිරීමක් නොවේ.
එය ශ්රී ලංකාවේ ඊළඟ පරම්පරාවේ ක්රීඩකයන්ගේ සිහින වලට ආයෝජනය කිරීමක්.
අවාසනාවකට, අපේ රටේ බොහෝ විට සිදුවන්නේ විශිෂ්ට මිනිසුන් බිහිවූ පසු ඔවුන්ට සහය දෙනවා වෙනුවට, ඔවුන් සාර්ථක වූ පසු ඔවුන්ගේ ජයග්රහණය සමරන එකයි.
යුපුන්ගේ කතාවෙන් අපි ඉගෙනගත යුතු පාඩම එයයි.
ඔය හාදයාට සල්ලි දුන්නා කියලා අපේ රටට ලැබෙන දේ මොකක්ද
ReplyDelete